Rust

In deze webblog beschrijf ik onze reizen naar Italië die we in 2007 en 2010 hebben gemaakt. Na 15 jaar door Frankrijk met campers getrokken te hebben zijn we 8 jaar geleden overgestapt naar Italië. Met onze drie kinderen huurden we grote campers. In Italië vonden we ze echter onhandig groot. Via internet kwamen we bij Volkswagen Camper Centrum in Amersfoort terecht. We zijn nog steeds erg tevreden over de service van de verhuurfirma en over het gemak van een Volkswagen camper. In Italië kun  je met die wagen vrijwel overal komen en je haalt behoorlijke snelheden. Op de autostrada rijd je met gemak 130 km per uur. Reisroutes plannen we van te voren via het navigatieprogramma van Garmin Nuvi 1340. Met behulp van de digitale ANWB campinggids vinden we onze campings, waardoor je letterlijk bij de voordeur wordt afgezet. Het navigatiesysteem hebben we na enkele gevaarlijke situaties in Italië niet meer gebruikt om routes uit te zetten. Te vaak kwamen we op te gevaarlijke wegen terecht, die te stijl, te smal of te dicht langs afgronden liepen. De handheld GPS Venture gebruiken we om de auto terug te vinden als we grote wandelingen hebben gemaakt in de stad of in de bergen. Daarnaast kunnen we de bezochte locaties mbv de GPS in GoogleEarth invoeren, zodat we later thuis de reis nog eens kunnen nalopen.

Bynolyt in Genua

Een ander handig hulpmiddel dat we gebruiken is een Bynolyt verrekijker met ingebouwd kompas. Als we in de bergen iets aan elkaar willen laten zien hoeven we alleen de kompasrichting aan elkaar door te geven en je vindt snel het object.

Als u op een foto klikt opent een nieuw scherm met een grotere weergaven van de foto

Veel plezier met het lezen, en heeft u opmerkingen klik dan op de link [reageer] onder de tekst

Inleiding is a post from ITALIECAMPER.

VolkswagenCamper

De vakantie is begonnen. Gisteren direct na een vergadering op mijn werk naar huis gegaan. Elk jaar vind ik dat weer het leukste moment. De werkdeur achter je sluiten, in je auto stappen en wegrijden. Omdat het bedrijf 24 uur doorgaat is het vakantiegevoel extra sterk. Ik ga op vakantie, anderen blijven werken. Met de trein zijn we vanochtend naar Amersfoort gereden om de auto af te halen bij volkswagencampers. Ze wisten dat we geen ervaring hadden met een automatisch schakelende auto en daarom gaven ze zeer uitgebreide instructies hoe te rijden in de bergen. Ook de inrichting en het gebruik van de auto doorgesproken. We hebben al driemaal eerder gehuurd maar ik vind het toch prettig om alles nog even door te nemen. Vervolgens zijn we doorgereden naar Utrecht waar we Talitha thuis oppikten. Ze wil bij Praxis een nieuwe kast halen en vroeg of ze onze camper als transporter mocht gebruiken. Daarna doorgereden naar Djamila om haar mee te laten liften naar Hoorn. Al met al waren we niet voor acht uur thuis waardoor we verder geen tijd hadden om de auto in te laden. Dat zal morgen een late start gaan worden

14 september; vrijdag; start rondreis door Italië is a post from ITALIECAMPER.

Voor de Raststätte

Zoals verwacht zijn we ook dit jaar weer later weggegaan dan oorspronkelijk gepland. Elk jaar zijn we van plan om in PIANO PORLEZZA te overnachten, maar steeds vertrekken we te laat zodat we die camping niet halen. In de ochtend eerst boodschappen gedaan, zodat we de eerste drie dagen door kunnen komen. Het is immers weekend. Ook eten gekocht voor de achterblijvers. Omdat we toch al laat waren heb ik ook de garage maar even geschilderd. Dan is dat in ieder geval gedaan voor het invallen van de winter. Ondertussen is Marja al begonnen met het inrichten van de auto. Dat kan ze beter alleen doen want als we het samen doen krijgen we altijd woorden. Daarna uitgebreid koffiegedronken met Djamila en Talitha. Aan het begin van de middag gingen we op weg. We willen kijken of we op de SINT GOTTHARDpas kunnen overnachten. Eerst even naar Oma in NIJMEGEN. De reis in Duitsland gaat goed. We horen fileberichten ten gevolge van herten en wilde zwijnen op de weg. Onder KARLSRUHE blijkt men een brug over de snelweg af te breken. We moeten omrijden via een omleidingsroute, maar voor je die bereikt sta je wel twee uur in een langzaam rijdende file. De ST GOTTHARDpas kunnen we wel vergeten. We slapen bij Raststätte BAD BELLINGEN. Omdat die 24 uur per dag open zijn durven we daar wel te gaan slapen.

15 september; zaterdag; op weg door Duitsland is a post from ITALIECAMPER.

St Gotthardpas

Om 9 uur wakker geworden na een goede nachtrust. Dit ondanks een groot aantal bussen met middelbare scholieren die zelfs ‘s nachts de Raststätte aandoen. Doorgereden via Zwitserland waar iedereen naar de kerk was of bij opa en oma op bezoek. De doorgaande wegen van BAZEL waren vrijwel verlaten. De ST GOTTHARD; daar zouden we voor het eerst met een automaat de bergen ingaan. Toch wel een beetje zenuwachtig, iets wat ik bij mezelf niet verwacht had. Het is altijd weer even goed uitkijken dat je de goede afslag pakt, anders kom je in de tunnel terecht en dat willen we niet. De berg op gaat goed met de automaat. De haarspeldbochten gaan vloeiend voorbij en ook als je tegenliggers op het laatste moment ziet hoef je niet op het motorgeluid te letten. Je kunt je helemaal concentreren op het ontwijken van de tegenligger. Wel merk ik dat ik de neiging heb om de bocht te snel in te gaan. Met handschakelen neemt de snelheid automatisch af, maar bij een automaat moet je daar bewust mee bezig zijn. Een ander klein bijkomend detail is dat je toerental in de haarspeldbocht af neemt en dan gaat de automaat schakelen. Gevolg is dat de auto snelheid gaat krijgen precies op het meest kritische punt van de bocht. Je duikt als het ware richting afgrond. Schrok ik even van, maar als je het weet houd je daar vanzelf rekening mee. Boven op de ST  GOTTHARD was het mistig. Het zijn overtrekkende wolken, zodat het ene moment het zicht 1500 meter is maar de volgende seconde is het afgenomen tot 25 meter.  Zoals gewoonlijk drinken we daarboven even een kopje koffie. Bergafwaarts is een makkie, doordat je de automaat in de handschakelstand kunt zetten. Tikje op, tikje af. Koppeling heb je niet nodig. Truus, ons navigatiesysteem van Route66 geïnstalleerd op een MIO168 pocketpc bracht ons vlekkeloos naar LUGANO. Vandaaruit nemen we de weg PIANO PORLEZZA via GANDRIA. Al tientallen malen gereden op weg naar ons schoonzusje Pia die daar woont samen met ons nichtje Glenda. Het is een echt Italiaanse weg met haarspeldbochten, wegversmallingen precies in bochten, nauwe dorpjes, bussen en vrachtwagens als tegenligger. Met onze automaat reed het prachtig, zelfs een Italiaanse Porsche bleef verbaasd achter ons rijden, omdat hij ons niet kon inhalen. Op de camping werden we direct herkend door de campingbeheerster en haar moeder, die we liefkozend Oma noemen. Even kort de familieberichten doorgepraat. ‘s Avonds bij Pia langsgegaan, maar ze bleek niet thuis te zijn. Dan maar een rustig uurtje lezen bij de camper. Midden in de nacht opgestaan om handdoeken van de waslijn te halen. Het regent en in de verte horen we onweer. Het is pas 4 uur in de ochtend.

16 september; zondag; de Zwitserse en Italiaanse Alpen in is a post from ITALIECAMPER.

De Adriatische kust

We zouden vroeg opstaan om naar BARREA door te reizen, een afstand van circa 800 kilometer. Ons uiteindelijke doel is de voet van Italixeb en daarom moeten we de eerste dagen grote afstanden rijden. Maar rustig opstaan, lekker douchen, uitgebreid ontbijten, kijken naar de medekampeerders, en genieten van de opkomende zon heeft ook zo zijn charmes. Uiteindelijk pas om 12 uur weggereden na uitgebreid afscheid genomen te hebben van Oma. Verbazend dat de moeder van de campingbeheerster op haar 91ste ons nog persoonlijk binnen een paar seconden herkent. De deur gaat open, ze ziet ons, herkent ons en noemt ons bij onze namen op een voor haar zeer karakteristiek zangerige toon. Een prettige stemmelodie die ik ook herken bij sommige oudere Indische omaatjes.

Kerkhof Piano Porlezza

Voordat we uit PIANO PORLEZZA wegrijden gaan we nog even langs bij het graf van Jan, Marja’s broer. Zijn Hollandse naam en blonde lokken op de grafsteenfoto vallen op tussen de Italiaanse graven. Het is alweer twintig jaar geleden dat hij hier op zijn eerste vakantiedag plotseling overleed. Op het moment dat ik het hek van de begraafplaats achter mij dicht deed, verbaasde het me dat die twintig jaar ongemerkt snel voorbij zijn gegaan. Als de dag van gisteren staan de beelden van die dag nog voor  mijn ogen.

Boven ANCONA gingen we op zoek naar de camping Verde Luna in het stadje FANO.Op een terrein van 2 hectare waren wij de enig aanwezigen. De ontvangst door de beheerster was erg vriendelijk en ze sprak goed Engels. Zes jaar geleden stonden we ook alleen op een camping van 4 hectare in Duitsland. Het was in april, het vroor enkele graden en het was al vroeg donker. Een heel aparte ervaring om ‘s avonds in het pikkedonker naar de sanitairgebouwen te lopen onder een stralende sterrenhemel, terwijl er verder totaal geen geluid van mensen is te horen. In FANO was het ietsjes anders. De temperatuur was boven de 20 graden en de camping trekt toch wel mensen uit de omgeving die een praatje komen maken. Je voelt je er niet alleen. Overigens waren de muggen blij dat we kwamen. Ze hadden de hele dag nog geen campinggast gezien en keken uit naar een lekker avondmaaltje. Na het eten maakten we een wandelingetje naar het Adriatische Zee strand. Een honderdtal meters van de camping. Romantisch met ons tweetjes naar sterren kijken en satelieten zoeken. Aan de horizon zagen we lichtjes. Was dat een eiland in de verte of waren het bootjes. Na een half uur wachten en kijken besloten we dat het bootjes waren. Sommige lichtjes waren verdwenen en het leek of de lichtjes zich langzaam verplaatsten.

17 september; maandag is a post from ITALIECAMPER.

Babe Marja

In 2006 waren wij op de terugweg vanuit OSTUNI toen we iets ten zuiden van ANCONA een dagje aan het strand wilden zonnen. Het begon met een prachtig warme stranddag, die echter na een paar uur bedreigd werd door donkere wolken uit het noorden. Op de foto staat Marja in haar rode jurk, die heel wat mannen deed omkijken. Op de tweede foto een impressie van dezelfde plek twee uur later, vlak voordat het noodweer losbarstte. We hadden de camper met de achterkant in de wind gezet en hebben het noodweer uitgezeten.

Vlak voor het noodweer

Wel prettig als je zo’n zware auto vlak bij je in de buurt hebt. De wind had er geen grip op. Een dergelijk noodweer hebben we in 2004 bij het meer van TRASIMENO meegemaakt. We zagen vanuit het oosten een muur van regen op ons afkomen. Was erg beangstigend, omdat je een aantal kilometers vooruit kunt kijken en het enkele minuten duurt voor het noodweer je bereikt.

Het ergste noodweer hebben we meegemaakt in PIANO PORLEZZA. We zaten samen met familie te eten in een pizzazaak in PORLEZZA toen het midden op de dag compleet donker werd. Het leek wel 12 uur ‘s nachts. Een knetterend onweer brak los, de verlichting viel uit en de koks konden niet meer koken door het uitvallen van alle voorzieningen. Ik was blij dat we in een stenen huis zaten.

Het meest beangstigende noodweer hebben Marja en ik meegemaakt toen we elkaar nog maar een paar jaar kenden. In die tijd trokken we nog met onze Toyota Corolla en een puptentje door Frankrijk. Op een nacht begon het te onweren en lagen we in de tent te luisteren. Plotseling was de tijd tussen flits en donder wel erg kort geworden. Op een gegeven moment begonnen de tentstokken die van metaal waren te zoemen. We zijn werkelijk de tent uitgevlucht en zochten dekking in onze auto. De volgende ochtend stonden we op en gooiden het autoportier dicht. We zagen de sleutel op de achterbank liggen. Dat is echter een verhaal apart.

Herinneringen noodweer is a post from ITALIECAMPER.

achtervolgt door onweer

Ons uitgebreide ontbijt sloegen we dit keer maar over. Overal waren muggen in de aanval. Toen Dante Alighieri uit VENETIxcb werd weggestuurd was hij gedwongen om over land terug naar huis in RAVENNA te gaan. Kort daarop stierf hij vermoedelijk door een ziekte die hij op reis had opgelopen. Ik kan me nu goed voorstellen waarom Dante liever over zee naar huis was gegaan. Voordat we vertrokken zijn we naar ons plekje aan de Adriatische kust gelopen. Duidelijk was te zien dat het gisteravond scheepjes zijn geweest. Lekker in de zon liggen opwarmen, er was bijna niemand. Voordat we de autostrada naar BARREA zouden nemen hebben we nog even gewinkeld in een Ipercoop. Wat een uitgebreid assortiment heeft men daar. Je kijkt je ogen uit en je moet oppassen dat je daardoor niet meer gaat kopen dan nodig is. Ik zag wel 20 soorten spaggetti’s en op de electronische weegschaal van de groenteafdeling zaten bijna 200 artikelen. Bij ons in HOORN meestal 50. Toen we buiten kwamen had het geregend, was het benauwd en stond er een harde warme wind. Duidelijk onweer in de lucht. De hele weg naar BARREA zagen wij onweerswolken achter ons langs richting zee opdrijven. De weg langs de Adriatische zee geeft vaak onverwacht mooie vergezichten. We zagen de kleur van de zee varixebren tussen donker grijs, donker blauw, licht blauw, tot aan licht groen. Zodra we de autostrada verlieten zaten we midden in de bergen. Onze ervaringen van de GOTTHARD kwamen ons goed van pas. Nu was het Marja’s beurt om te rijden. Over een traject van 20 kilometer gingen we ruim 1500 meter omhoog. Juist in een stijgende haarspeldbocht kwamen we een grote brede bus tegen. Marja achteruit want die bussen geven niet mee. Op de camping van BARREA “La Genziana” ontmoetten we de beheerder Pasetta, die zoals we hem van vorig jaar kenden buiten op zijn bankje in de zon op de gasten zat te wachten. Soms draagt hij de kleding van de lokale schaapsherders die nog strijd moesten leveren met de wolven uit de bossen. Hij vond dat we maar kort bleven. Waarom maar twee nachten als je drie weken vakantie hebt.

Onweer boven ons?

Tijdens het opzetten van de campingplaats brak het ons achtervolgende noodweer los. De wolken hingen maar een tiental meters boven ons hoofd, en de bliksemflitsen scheerden horizontaal door het dal. Een fikse regenbui benam ons het uitzicht en we konden hooguit 100 meter ver kijken. Bui duurde hooguit een half uur en daarna kwam de zon weer door. Pasetta had ons vorig jaar al gewaarschuwd dat als we bergwandelingen gingen maken wij bedacht moesten zijn op dit soort plotselinge weersveranderingen. Ook de temperatuur kon binnen een paar minuten van 25 naar 5 graden dalen. Hoe klein de wandeling ook is die je gaat maken, neem goede bergschoenen, regenkleding, trui, lange broek, drinken en eten mee. Liefst ook een wollen muts. Tijdens onze latere wandelingen zagen we ook Italianen die handschoenen bij zich hadden. Tegen 20 uur was het al donker op de camping en de temperatuur daalde snel, waardoor zich condens tegen de luifel van de camper vormde. We gingen maar in de camper zitten, want onder de luifel werden we behoorlijk nat.

Rust

Vanavond vroeg naar bed want morgen gaan we onze lang verwachte wandeling maken. ‘s Nachts weinig geslapen, wat maken die krolse herten een lawaai. Het lijkt wel alsof ze kilometers ver met elkaar communiceren. De beesten in het dal zijn erg onrustig. De honden blijven de hele nacht blaffen, heel in de verte hoor je huilende honden. We weten dat er wolven en beren in deze bergen rondlopen, maar we zouden niet weten aan welk geluid je die dieren kunt herkennen. Misschien houden ze zich wel stil om geen slapende mensen wakker te maken. We zitten aan de rand van het “Parco Nazionale d’Abuzzo”. Marja had een slechte nacht door de muggesteken uit FANO. Haar benen zwollen helemaal op en ze huilde van de pijn. Ze heeft de hele nacht wakker gelegen en probeerde met natte doeken de pijn te verlichten. Tegen 4 uur in de ochtend ging ze liggen met een tas onder haar voeten, waardoor de pijn iets minder werd. Redt ze het om morgen die wandeling te gaan maken?

18 september; dinsdag is a post from ITALIECAMPER.

Zicht op volgende foto

Opgestaan met een stralend zonnetje en blauwe hemel. In Italixeb kennen ze gelukkig nog kerkklokken, waardoor je continu weet hoe laat het is. Een horloge heb je niet nodig, je hoeft alleen maar het aantal klokslagen te tellen en je weet de tijd. Automatisch ga je meetellen. Vroege ochtendwandeling naar BARREA gemaakt om brood te kopen, voor twee euro kun je een hele dag panini’s eten. Tegen 13 uur vertrokken we voor een vier uur durende wandeling via CIVITELLA ALFEDENA terug naar de camping. Van de campingbeheerder Pasetta hadden we een boek gekregen met de wandelroutes.

In de bergen

Onze speciaal gekochte wandelschoenen bleken hun geld dubbel en dwars waard te zijn, wegen waren goed begaanbaar maar vol met grote en kleine keien. Paden waren soms smal en liepen langs afgronden die echter niet te stijl naar beneden liepen. Hoogtevrees was niet nodig. Veel lol hadden we bij het oversteken van een bergriviertje, kostte wel enige moeite om droog over te komen.

Zicht op de vorige foto

Op bergweides lekker uitgerust, gepicknicked en rondgekeken. Op aandringen van Pasetta hadden we onze reisbagage goed voorbereid. Als het regent dan worden de paden al snel te glad en vrijwel onbegaanbaar. Als je dan ook nog alert moet blijven om de juiste route te vinden dan slaat de paniek al snel toe. Wij hadden gelukkig goed weer en warme kleding toen we de weg kwijtraakten. Ik merkte het doordat onze kompasaanwijzing 120 graden uit de koers lag. Door de bomen zagen wij BARREA liggen, zodat we niet direct ongerust waren. We hadden nog drie uur voordat het donker zou worden. We volgden een pad dat met rode verfcodes op de bomen was gemarkeerd en redelijk in de richting van BARREA liep. Na een zeer vermoeiende wandeling, waarbij we diverse malen weer terug moesten vanwege een doodlopend pad, kwamen we in BARREA aan.

Na een lange wandeling

BARREA ligt echter op een vrij hoge heuvel, waardoor we nog een aantal kilometers sterk omhoog moesten lopen. Mijn benen begaven het bijna. Onderweg kwamen we skixebrs tegen, die oefenen met skies waaronder wieltjes zijn gemonteerd. Bergop wisten ze nog een behoorlijke snelheid te halen. Bij de auto aangekomen zijn we meteen met het eten begonnen, want we wilden nog wat in de boeken lezen. Ook even afgemeld bij Pasetta, zodat hij wist dat we behouden van de wandeling waren teruggekeerd. Zodra het donker was voelde je de temperatuur al snel dalen. Deze nacht hebben we goed geslapen, de wind was gedraaid waardoor we minder last hadden van de krolse herten en de blaffende honden.

19 september; woensdag is a post from ITALIECAMPER.

Het ontbijt

Al rond 6 uur wakker geworden. Toch maar opstaan om naar het toiletgebouw te gaan, het was behoorlijk fris maar niet echt koud. Als je dan weer in je warme slaapzak kruipt voel je de warmte door je lijf trekken. Een heerlijk gevoel. Een uur lang lagen we samen te dubben of we verder zouden reizen of dat we nog een dag zouden blijven. Ik wilde nog een kaart kopen van het natuurgebied en dat gaf de doorslag; we bleven nog een dag. In de zon ontbeten waardoor we wat op temperatuur kwamen. Volgens de thermometer was het veertien graden, maar in de zon kon je makkelijk in t-shirt rondlopen.

Zicht op Barreameer

Uit het boek van de campingbeheerder kozen we een route die we met de auto konden rijden. Pasetta kwam nog even langs om te vragen of we vandaag vertrokken, toen hij hoorde wat wij wilden gaan doen gaf hij nog enkele tips over mooie plaatsjes op de route.

De stilte regeert

Op weg naar SCANNO kwamen we in een ski-gebied. Wat een stilte en adembenemende schoonheid.  Als je volledig bewegingsloos gaat staan luisteren, dan hoor je helemaal niets. Beweeg je jezelf dan hoor je het geluid van je eigen spieren die zich spannen. We schrokken van wolvengehuil, maar het bleken twee oude honden te zijn.

Einde van de weg

FRATTURA een dorpje hoog in de bergen. De weg hield er op, je zat bijna aan de top van de berg. Het dorpje was wonderlijk goed onderhouden inclusief een grote brede trap dwars door het dorp. Het dorp was in diverse terrassen gebouwd die je per auto via haarspeldbochten kunt bereiken, maar te voet hoef je alleen maar de trap op te lopen.

Een korte loopweg

Een machtig uitzicht over het LAGO DI SCANNO zo’n 700 meter lager. Langs de weg zat een bejaard paar te zonnen en ze vroegen ons waar we vandaan kwamen. Net als alle andere vrouwen was ze geheel in het zwart gekleed met een hoofddoekje. Ze legden ons uit dat het LAGO DI SCANNO eeuwen geleden was ontstaan doordat er een groot rotsblok in de rivier was gevallen, die als een dam het water tegenhield. Verderop spraken we een jong meisje dat buiten in de tuin haar huiswerk maakte. Ze sprak Engels en ze vertaalde alles voor haar grootvader die erbij kwam staan. Van Nederland kende hij AMSTERDAM. Het meisje vertelde dat ze haar vrije dagen doorbracht in het dorp, maar dat ze normaal in de stad woonde waar ze naar school ging. Veel Italianen hadden een weekend huisje in dit dorp en nonno of nonna pastten op.

Adelaarsnest

CASTROVALVA is een verhaal apart. Truus bracht ons naar de toegangsweg, die we zonder Truus nooit gevonden zouden hebben, zo smal en verborgen in het bos was deze weg. Met enige spanning in ons lijf gingen we de haarspeldbochten in. Het ging hoger en hoger, smaller en smaller, steiler en steiler. Vlak na een bocht doemde een tunnel op die hooguit 2,5 meter breed was. Flink toeteren om eventuele tegenliggers te  laten stoppen. Hier bleek de volkswagencamper weer de ideale auto. Een gewone camper zou hier vast komen te staan, en hoe kom je terug als je niet kunt keren. Ook in dit plaatsje was alles goed onderhouden.

De afgrond

In zo’n klein dorpje kom je toch nog drie kerken tegen waarvan xe9xe9n uit de twaalfde eeuw. Het uitzicht was adembenemend, alsof je vanuit een adelaarsnest naar beneden kijkt. Enkele weken na onze reis gaf iemand de volgende reactie op onze weblog: “wist u dat Castrovalva het dorpje van M.C.Escher’s beroemde litho “Castrovalva” is, dat u kunt bewonderen in het Eschermuseum in den Haag?! En die litho werd de inspiratiebron van verscheidene episodes van de BBC serie Dr.Who! Die episodes heten “Castrovalva”.
Wij hebben al jaren een huis in Castrovalva en genieten nog steeds van de sfeer die u ook beschrijft.” Door rond te reizen in een camper ontdekt je dat de hele wereld vol verhalen is.

Madonna's home

PACENTRO. Hier woont of woonde familie van Madonna. De grootvader van Madonna had hier gewoond voordat hij emigreerde naar Amerika. Een gezellig plaatsje met een mooi onderhouden kasteelruxefne en een oud stadscentrum. Zo stel je je Italixeb voor; oude hoge huizen dicht op elkaar gebouwd. Uit de ramen hangen moekes, kinderen spelen op straat, mannen zitten in het zonnetje en schuiven met de zon mee zodat ze een uur later op een geheel andere plek zitten.

Italiaanse straatjes

De wegen om deze plaatsen te bereiken zijn van een middeleeuwse schoonheid, ruig, smal, stijl in diepe kloven boven onpeilbaar diepe ravijnen. De herfstkleuren geven de natuur een vriendelijke en warme uitstraling. We wilden nog naar PASSO LEONARDO maar het liep al tegen zessen dus we besloten via de kortste route naar BARREA te gaan. Ongemerkt waren we toch bijna 80 kilometer van de camping verwijderd. Vlak voor zonsondergang reden we de camping op. Al met al had ik nog steeds geen kaart van de omgeving. Bij Pasetta de overnachtingen betaald en verhalen uitgewisseld over onze trip. Hij liet ons foto’s van hem zien die in een Nederlandse kalender zouden worden verwerkt. Terloops gevraagd of hij wist hoe ik aan een kaart kon komen. Bleek dat hij deze kaarten op voorraad had, en daar hadden we dan de hele dag naar gezocht. Ook deze dag was de moeite waard, langzaamaan worden wij verliefd op dit gebied.

Vanwege de kou (hooguit 8 graden) binnen in de auto gegeten. Morgen kijken of we een deken kunnen kopen om ons warm te houden. Onze reis leidt morgenvroeg naar LECCE en we wilden vroeg gaan slapen maar we lagen er pas om half elf in. De herten hielden zich rustig en om vier uur ‘s nachts was het zelfs geheel stil. Alleen de kerkklok, waardoor ik wist hoe lang ik nog in mijn warme slaapzak kon blijven.

20 september; donderdag is a post from ITALIECAMPER.

Dit was ooit een meer

We hadden het zo goed gepland, maar wat viel het tegen. Om tien uur vertrokken we, zodat we rond vier uur in de middag op de camping in SPECCHIOLLA vlak boven BRINDISI zouden zijn. Helaas gesloten ondanks dat in het campingboek stond dat deze camping het hele jaar open zou zijn. Een eenvoudig briefje aan de poort “overte 20/4/08″ veroorzaakte toch wel een probleem. We trokken op met een Duitse camper die ons met signalen had gewaarschuwd dat de camping gesloten was. Na nog drie campings in de buurt bezocht te hebben kwamen we tot de conclusie dat alles in de omgeving gesloten was. Op zich was het wel een mooie rondrit, je rijdt door olijfboomgaarden, duinpannen, verlaten dorpen. Het had een beetje weg van de Camarque in Zuid-Frankrijk. Wat te doen als het campingboek niet meer als leidraad gebruikt kan worden. Je kunt overal naar toe rijden en dan steeds weer tot de ontdekking komen dat de Italianen zich niet aan het campingboek houden.

Verdwaalt?

We beredeneerden dat de weinige toeristen die in deze uithoek van Italixeb komen vrijwel allemaal als doel hebben om het zuidpuntje van de laars te bekijken. Waarom zou je anders zo ver rijden. Op naar het zuidpuntje, de camping in GAGLIONA DEL CAPO. Rond acht uur kwamen we aan na een inspannende rit over donkere wegen die nogal eens van karakter veranderden. Soms reden we op een goed berijdbare provinciale weg, soms ging zo’n weg over in een smal dorpsweggetje of kwam uit op een pleintje en werd je via allerlei ingewikkelde routes door een stadje geloodst. Truus heeft ons menigmaal op de juiste route gehouden en dat geeft toch wel een ontspannen gevoel.  En dan te bedenken dat we vijf jaar geleden dit soort wegen alleen met een kaart hebben gereden. Je kwam er toen ook wel uit, maar zeker in die kleine stadjes zouden we met een kaart heel wat keren hebben moeten zoeken of vragen naar de juiste wegen. Met Truus kun je al honderd meter vooraf zien wat je moet gaan doen. Soms lijkt het net een radar op een schip, daar kun je ook vooruit kijken op een schermpje en zie je dingen die voor het oog nog verborgen zijn.

Italië onderweg

De routes in Itallixeb hebben allemaal hun eigen karakteristieken. We komen Italixeb binnen bij LUGANO en tot aan MILAAN is dat een bergachtig en rijk aandoende omgeving. Na MILAAN richting RAVENNA zie je grote industrieterreinen afgewisseld door enorm grote maar armoedig ogende akkerbouwgebieden. Zodra je de Adriatische Zee ziet ben je weer in een rijke bergachtige streek met her en der witte kustplaatsen, treinrails langs de snelweg, tunnels en bergvalleien aan de westkant.

Ruig landschap

In ABRUZZI ruige en hoge bergen, diepe kloven, hoog gelegen bergdorpen als middeleeuwse uitkijkposten, haarspeldbochten en plotseling kilometers uitgestrekste platte plateau’s vol akkerbouw en lange rechte wegen, omzoomd door hoge bergen. Rijd je vanuit BARREA naar BARI dan zie je eerst een berglandschap dat na een tiental kilometers gevolgd wordt door heuvels vol akkerbouw. Hier heeft de mens werkelijk toegeslagen. In september zijn de velden gemaaid en de grond is op sommige plekken geploegd. Eindeloze gele en bruine velden, heuvels tot aan de horizon, waarbij de horizon een golvende strakke lijn is zonder boom- of struikcontouren. Het ljkt wel of de mens elke boom of struik die in de weg zat heeft gekapt in het belang van de industriele landbouw. Ik merk dat we beiden helemaal stil worden als we door dit landschap rijden. Je krijgt een gevoel van afgrijzen, wat een milieuvernietiging. Voor zover je nog bosjes of struiken ziet zijn deze voor bijna 30% de afgelopen zomer in de brand gegaan.

Straatje in het zuiden

Onder BARI kom je in een duinachtig gebied vol olijfboomgaarden, waar alle bomen in het gelid staan op een roodbruinachtig grond die is ontdaan van alle groene sprietjes. Druivenplantages zijn overhangen met plastic in twee kleuren. Doorzichtig wit plastic voor de broei en groen plastic om de zon te temperen. Kustplaatsen zijn hier soms totaal verlaten en staan vol met afgedichte huizen, autoloze straten en een hier en daar een loslopende kat of hond. Een decor voor fotografie of een horror film.

21 september; vrijdag is a post from ITALIECAMPER.